Şübhə Etmədən İman Etməliyik


Mö­min in­san Al­la­hın və Onun el­çi­si­nin əmr­lə­ri­ni qəl­bən və bo­yun əyə­rək ye­ri­nə ye­ti­rir, onun söz­lə­ri­nə ita­ət edər­kən qəl­bin­də ən ki­çik bir sı­xın­tı və şüb­hə his­si ke­çir­məz. Mö­min insan Al­la­hın və Onun el­çi­si­nin hökm et­di­yi hər şe­yin ən doğ­ru, ən yax­şı və ən xe­yir­li ol­du­ğu­nu bi­lir. Bə­zən şey­tan el­çi­nin de­di­yin­dən fərq­li iş­lər ye­ri­nə ye­tir­mə­si­ni əmr et­sə də, mö­min ən xe­yir­li yo­lun öz el­çi­si­nin əmr et­di­yi yol ol­du­ğu­nu bi­lə­rək hə­rə­kət edir. Bu qəl­bdən gələn sə­mi­mi mü­na­si­bət isə mö­mi­nin ima­nın­dan qaynaqlanır.

Əks hal­da, yə­ni za­hi­rən ita­ət edib qəlb­ən tam sə­mi­miy­yə­tin ol­ma­ma­sı isə ayə­lər­də bil­di­ril­di­yi­nə gö­rə, hə­min in­sa­nın əs­lin­də iman gətirmədiyinin sü­bu­tu­dur:

«Xeyr! Rəb­bi­nə and ol­sun ki, on­lar öz ara­la­rın­da baş ve­rən ix­ti­laf­lar­da sə­ni ha­kim (mün­sif) tə­yin et­mə­yin­cə və ver­di­yi hökm­lə­rə gö­rə öz­lə­rin­də bir sı­xın­tı duy­ma­dan sə­nə tam bir ita­ət­lə bo­yun əy­mə­yin­cə iman gə­tir­miş ol­maz­lar» («Ni­sa» su­rə­si, 65).

Bir in­san İs­la­mın və mö­min­lə­rin gü­cün­dən çə­kin­di­yi üçün za­hi­rən ita­ət­li dav­ra­na və de­yi­lən­lə­ri qü­sur­suz ola­raq ye­ri­nə ye­ti­rə bi­lər. La­kin hə­min in­sa­nın qəl­bi tam mə­na­sı ilə ita­ət etmədikcə, o, hə­qi­qə­tən iman gə­tir­miş sa­yıl­maz. Çün­ki be­lə bir dav­ra­nış o in­sa­nın qəl­bin­də hə­lə də Al­lah və el­çi­si haq­qın­da bə­zi şəkk-şüb­hə­nin ol­du­ğu­nu gös­tə­rir. Qəl­bən, ya­xud baş­qa söz­lə, «ba­ti­ni» bir itaə­tə ma­lik ol­ma­ma­sı, yal­nız fi­zi­ki ita­ət gös­tər­mə­si hə­min in­sa­nın gör­dü­yü iş­lə­rin də bo­şa get­mə­si­nə sə­bəb ola bi­lər. O, za­hi­rən ita­ət et­miş ki­mi görünsə də axi­rət­də bun­la­rın əvə­zi­ni almaya bilər. Bu­na gö­rə də mö­min, öz dünyəvi mənfəətlərinə zidd olsa belə, Al­la­hın el­çi­sin­dən gə­lən hök­mü se­vinc­lə qar­şı­la­ma­lı, ima­nı­nın və təs­limiyyətinin ləz­zə­ti­ni sidqi-ürəklə hiss et­mə­li­dir. Haqq olan bir şe­yin qar­şı­sın­da sı­xın­tı çək­mək, şüb­hə və tə­rəd­düd hiss­lə­ri ke­çir­mək ima­na zidd olan dav­ra­nış­dır.

Şübhə Etmədən İman Etməliyik” üzərinə bir şərh

  1. salam. size saygilarimi sunuyorum. velakin men düşününrem ki, insan cahillikden bazen bir takım düşüncelerde buluna bilir, amma sonra onun cevabını bulduktan sonra kalbi ferahlarsa, bu onun inkarcı olmadığını sübut edir. sizce bu belemidir? bir insan öz elinin quruluşina, dərisinə, barmaqlarına baxanda çiçeklerin rənglərindəki gözellik, qəliblerindeki müxteliflik ağcaqanad və s. və i.a şeylər insana Allahın var oluşunu sübut edir.

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Google foto

Google hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

%s qoşulma