Al­lah Ri­za­sı Üçün Sev­mək


Dün­ya hə­ya­tın­da­kı ye­ga­nə məq­səd­lə­ri Al­la­hın ri­za­sı­nı, rəh­mə­ti­ni və cən­nə­ti­ni qa­zan­maq olan və Al­la­ha ürək­dən təs­lim olan mö­min­lər bü­tün hə­yat­la­rı­nı Al­lah üçün ya­şa­yır­lar. Qu­ra­nın «De: «Mə­nim na­ma­zım da, iba­də­tim də, hə­ya­tım və ölü­müm də aləm­lə­rin Rəb­bi Al­lah üçün­dür!» (Ənam su­rə­si, 162) ayə­si­lə bil­di­ri­li­di­yi ki­mi, gör­dük­lə­ri hər iş­də, gös­tər­dik­lə­ri hər dav­ra­nış­da Al­la­hın ri­za­sı­nı qa­zan­ma­ğı məqsəd güdürlər. Al­la­hın ri­za­sı­nı və ra­zı­lı­ğı­nı qa­zan­maq üçün sa­hib ol­duq­la­rı hər şe­yi sərf edən mö­min­lə­rin sev­gi­lə­ri də ye­nə an­caq Al­lah üçün­dür. Al­la­hı bü­tün si­fət­lə­ri ilə ta­nı­yan, Onun gü­cü­nə və bö­yük­lü­yü­nə hər an şa­hid olan, Rəb­bi­mi­zin rəh­mə­ti­ni, sev­gi­si­ni və şəf­qə­ti­ni bü­tün hə­ya­tı bo­yun­ca hər an hiss edən mö­mi­nin Al­lah sev­gi­si heç bir sev­gi ilə mü­qa­yi­sə edil­mə­yə­cək qə­dər güc­lü­dür. Al­lah «Bə­qə­rə» su­rə­sin­də mö­min­lə­rin Ona olan güc­lü sev­gi­lə­ri ilə müş­rik­lə­rin yal­nış sev­gi an­la­yış­la­rı ara­sın­da­kı fər­qi be­lə bil­di­ri­lir:

«İn­san­la­rın içə­ri­sin­də Al­lah­dan qey­ri­lə­ri­ni şə­rik qo­şub, on­la­rı Al­la­hı se­vən ki­mi se­vən­lər də var­dır. Hal­bu­ki iman gə­ti­rən­lə­rin Al­la­ha mə­həb­bə­ti da­ha qüv­vət­li­dir…» («Bə­qə­rə» su­rə­si, 165).

Ayə­də bil­di­ril­di­yi ki­mi, in­san­lar­dan bir qis­mi Al­la­ha şə­rik qo­şur və di­gər var­lıq­la­rı Al­la­hı se­vən ki­mi se­vir­lər (Al­lah bun­lar­dan uzaq­dır). Mö­min­lər isə heç bir in­sa­nın, mad­də­nin və ya can­lı­nın hə­qi­qət­də özü­nə məx­sus gü­cü və ya gö­zəl­li­yi ol­ma­dı­ğı­nı bi­lir­lər. Bun­la­rın ha­mı­sı­nı, ma­lik ol­duq­la­rı bü­tün xü­su­siy­yət­lər­lə bir­lik­də yox­dan ya­ra­dan an­caq Al­lah­dır. Heç bir can­lı öz gö­zəl­li­yi­ni plan­laş­dı­rıb mey­da­na gə­ti­rə bil­məz. Bir in­sa­nın üzün­də­ki gö­zəl­li­yi və ya bir hey­va­nın se­vim­li ol­ma­sı­nı mü­əy­yən ömür­lə ya­ra­dan və əcəl­lə­ri gə­lən­də ha­mı­sı­nı yox edən Al­lah­dır. Hər gö­zəl­lik yal­nız Al­la­hın ha­ki­miy­yə­tin­də­dir. Bu­na gö­rə də mö­min qar­şı­laş­dı­ğı bü­tün gö­zəl­lik­lə­ri, in­san­la­rı, hey­van­la­rı, tə­biə­ti Al­la­hın ya­rat­dı­ğı­nı bil­di­yi üçün se­vər. Do­la­yı­sı ilə əsl sev­gi­si bü­tün bu gö­zəl­lik­lə­ri ona ve­rən və hər şe­yin sa­hi­bi olan Al­la­ha yö­nəl­mə­li­dir.

Pey­ğəm­bə­ri­miz (s.ə.v.) mö­min­lə­rə bir-bir­lə­ri­nə qar­şı bəs­lə­dik­lə­ri sev­gi­nin Al­lah ri­za­sı üçün ol­ma­sı va­cib­li­yi­ni xa­tır­lat­mış­dır:

Hz. Əbu Zərr (r.a.) bil­di­rir: «Rə­su­lul­lah (s.ə.v.) bu­yur­du ki: «Əməl­lə­rin ən fə­zi­lət­li­si Al­lah ri­za­sı üçün sev­mək, Al­lah ri­za­sı üçün kin bəs­lə­mək­dir».

«İman bağ­la­rı­nın ən sağ­la­mı Al­lah ri­za­sı üçün dost­luq, Al­lah ri­za­sı üçün düş­mən­çi­lik, Al­lah ri­za­sı üçün sev­gi, Al­lah ri­za­sı üçün nif­rət­dir».

Al­la­ha şə­rik qo­şan şəxs bir in­sa­nın gö­zəl­li­yi­ni tə­rif­lə­yər­kən, bu gö­zəl­li­yin o ada­ma məx­sus ol­du­ğu­nu sa­nır. Bu, rəsm sər­gi­si­ni gə­zən və bə­yən­di­yi bir tab­lo­nun gö­zəl­li­yi­nin o tab­lo­ya aid ol­du­ğu­nu sa­na­raq, o tab­lo­nu tə­rifləyən in­sa­nın və­ziy­yə­ti­nə bən­zə­yir. La­kin əs­lin­də tə­rif tab­lo­nu çə­kən rəs­sam üçün ol­ma­lı­dır. Bu­na gö­rə də in­san bir gö­zəl­lik­lə qar­şı­la­şar­kən, xo­şu­na gə­lən bir səs eşi­dər­kən, bir ye­mək­dən zövq alar­kən, o an bu gö­zəl­lik­lə­ri ya­ra­dan Rəb­bi­mi­zi dü­şün­mə­li, sev­gi­si­ni, ra­zı­lı­ğı­nı və şük­rü­nü Ona yö­nəlt­mə­li­dir. Al­la­ha şə­rik qoş­ma­dan iman gə­ti­rən­lər sa­hib ol­duq­la­rı hər şe­yə gö­rə Al­la­ha borc­lu ol­duq­la­rı­nı bil­dik­lə­ri üçün Al­la­ha çox güc­lü sev­gi ilə bağ­la­nır­lar.

Qu­ran­da Hz.İb­ra­hi­min müş­rik olan qöv­mü­nə be­lə de­di­yi bil­di­ri­lir:

«İb­ra­him on­la­ra de­di: «Si­zin Al­la­hı qo­yub büt­lə­ri tan­rı qə­bul et­mə­yi­niz yal­nız dün­ya­da (do­la­nıb ke­çin­mək xa­ti­ri­nə) ara­nız­da olan dost­lu­ğa gö­rə­dir. Son­ra da qi­ya­mət gü­nü bir-bi­ri­ni­zi in­kar edə­cək, bir-bi­ri­ni­zə lə­nət oxu­ya­caq­sı­nız. Məs­kə­ni­niz cə­hən­nəm odu ola­caq, özü­nü­zə də kö­mək edən kim­sə­lər ta­pıl­ma­ya­caq­dır!»« («Ən­kə­but» su­rə­si, 25).

Ayə­də bil­di­ril­di­yi ki­mi, Al­la­ha şə­rik qo­şan­la­rın dün­ya hə­ya­tın­da bir-bi­ri­nə qar­şı olan bağ­lı­lıq­la­rı axi­rət­də bö­yük nif­rə­tə çev­ri­lə­cək­dir. Bu­nun sə­bə­bi Al­la­hı unu­da­raq bir-bi­ri­ni hə­yat­la­rı­nın ən bö­yük məq­sə­di he­sab et­mə­lə­ri­dir. Al­lah bu­nun əvə­zin­də bu in­san­la­rın şirk için­də­ki sev­gi və bağ­lı­lıq­la­rı­nı axi­rət­də son­su­za qə­dər da­vam edən kin və nif­rə­tə çe­vi­rir.

Qu­ran­da, dün­ya hə­ya­tı­na aid olan amil­lə­ri və ya in­san­la­rın sev­gi­si­ni qa­zan­ma­ğı Al­la­hın ra­zı­lı­ğın­dan da­ha va­cib he­sab edən in­san­la­ra be­lə xə­bər­dar­lıq edi­lir:

«De: «Əgər ata­la­rı­nız, oğul­la­rı­nız, qar­daş­la­rı­nız, öv­rət­lə­ri­niz, qə­bi­lə­niz (qo­hum­la­rı­nız), qa­zan­dı­ğı­nız mal­lar, ka­sad ol­ma­sın­dan qorx­du­ğu­nuz ti­ca­rət, xo­şu­nu­za gə­lən məs­kən­lər si­zə Al­lah­dan, Onun Pey­ğəm­bə­rin­dən və Al­lah yo­lun­da ci­had­dan da­ha əziz­dir­sə, Al­la­hın əm­ri gə­lin­cə­yə qə­dər göz­lə­yin. Al­lah fa­siq­lə­ri doğ­ru yo­la yö­nəlt­məz!» («Töv­bə» su­rə­si, 24).

İman gə­ti­rən­lər dün­ya hə­ya­tı­nın bü­tün bu bə­zək­lə­ri­nin Al­la­ha aid ol­du­ğu­nu bi­lir və bun­la­rı an­caq Al­la­hın tə­za­hür­lə­ri ola­raq se­vir­lər. Mə­sə­lən, mö­min­lər­də Al­la­hın bə­yən­di­yi gö­zəl əx­laq tə­za­hür et­di­yi üçün ən çox sev­gi, ya­xın­lıq və dost­lu­ğu mö­min­lə­rə qar­şı hiss edir­lər. Bu sev­gi soy, irq ki­mi ya­xın­lıq­la­ra və ya hər han­sı bir mən­fəə­tə əsas­lan­mır. Pu­lun, möv­qe­nin, mə­də­niy­yə­tin və ya mad­di də­yər­lə­rin də heç bir əhə­miy­yə­ti yox­dur. Al­lah mö­min­lər ara­sın­da­kı bu sev­gi­ni Qu­ran­da be­lə bil­di­rir:

«On­lar­dan əv­vəl yurd sal­mış və iman gə­tir­miş kim­sə­lər öz yan­la­rı­na mü­ha­ci­rət edən­lə­ri se­vər, on­la­ra ve­ri­lən qə­ni­mə­tə gö­rə ürək­lə­rin­də hə­səd duy­maz, öz­lə­ri eh­ti­yac için­də ol­sa­lar be­lə, on­la­rı öz­lə­rin­dən üs­tün tu­tar­lar. Nəf­si­nin xə­sis­li­yin­dən qo­ru­nub sax­la­nı­lan kim­sə­lər – məhz on­lar ni­cat ta­pıb səa­də­tə qo­vu­şan­lar­dır!» («Həşr» su­rə­si, 9).

Ayə­də bil­di­ril­di­yi ki­mi, mö­min­lər iman gə­ti­rən hər kə­si öz qar­daş­la­rı ki­mi qə­bul edir­lər. Baş­qa mö­mi­nin yax­şı­lı­ğı­nı, ra­hat­lı­ğı­nı tə­min et­mək üçün heç bir fə­da­kar­lıq­dan çə­kin­mir­lər. Mö­min­lə­rin bu sev­gi an­la­yı­şı an­caq ima­nın və Qu­ran əx­la­qı­nın ya­şan­ma­sı ilə qa­za­nı­la bi­lər.

Pey­ğəm­bə­ri­miz (s.ə.v.) sev­gi­nin əhə­miy­yə­ti­ni və hə­qi­qi sev­gi­ni ya­şa­yan mö­min­lə­rin üs­tün­lük­lə­ri­ni bir hə­di­sin­də be­lə bil­dir­miş­dir:

Hz.Ömər (r.a.) bil­di­rir: «Rə­su­lul­lah (s.ə.v.) bu­yur­du ki: «Al­la­hın qul­la­rı ara­sın­da bir qrup var ki, on­lar nə pey­ğəm­bər­lər­dir, nə də şə­hid­lər­dir. Üs­tə­lik qi­ya­mət gü­nü Al­lah ya­nın­da­kı də­rə­cə­lə­rin uca­lı­ğı­na gö­rə pey­ğəm­bər­lər də, şə­hid­lər də on­la­ra qip­tə edər­lər».

Ora­da olan­lar so­ruş­du­lar:

«Ey Al­la­hın Rə­su­lu! On­lar kim­dir, bi­zə xə­bər ver!» «On­lar ara­la­rın­da nə qan bağ­lı­lı­ğı, nə də bir-bir­lə­ri­nə ba­ğış­la­dıq­la­rı bir mal ol­ma­dı­ğı hal­da, Al­la­hın ru­hu (Qu­ran) adı­na bir-bir­lə­ri­ni se­vən­lər­dir. Al­la­ha and ol­sun ki, on­la­rın üz­lə­ri müt­ləq nur­dur. On­lar bir nur üzə­rin­də­dir­lər. Xalq qor­xar­kən, on­lar qorx­maz­lar. İn­san­lar in­ci­yər­kən, on­lar in­ci­məz­lər».

Sev­gi ki­mi bö­yük bir ne­mə­ti mö­min­lə­rə bəxş edən isə Rəb­bi­miz olan Al­lah­dır. Al­lah Hz.Yəh­ya­ya Öz qa­tın­dan sev­gi həs­sas­lı­ğı­nı ver­di­yi­ni be­lə bil­di­rir:

«(Yəh­ya dün­ya­ya gəl­dik­dən son­ra ona de­dik:) «Ey Yəh­ya! Ki­tab­dan bərk ya­pış! Biz uşaq ikən ona hik­mət ver­dik. Biz həm də ona Öz dər­ga­hı­mız­dan bir mər­hə­mət və pak­lıq bəxş et­dik. O, müt­tə­qi idi» («Mər­yəm» su­rə­si, 12-13).

Baş­qa ayə­də isə Al­lah ima­na edib sa­leh əməl­lər edənlərə Öz qa­tın­dan bir sev­gi bəxş edə­cə­yi­ni xə­bər ver­miş­dir:

«Hə­qi­qə­tən, iman gə­ti­rib yax­şı iş­lər gö­rən­lər üçün Rəh­man bir sev­gi ya­ra­da­caq» («Mər­yəm» su­rə­si, 96).

Al­la­hın ri­za­sı­na gö­rə se­vən bir in­san, ən gö­zəl əx­laq­lı, Al­la­ha da­ha bağ­lı, ən çox təq­va­lı olan kim­sə­ni hər kəs­dən çox se­vir. Bu sə­bəb­lə Pey­ğəm­bə­ri­miz (s.ə.v.) bü­tün mö­min­lər üçün ən se­vim­li, ən ya­xın dost­dur.

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

%s qoşulma