Başqalarına Nəsihət Verib Özünü Unutma!

«Siz in­san­la­ra yax­şı iş­lər gör­mə­lə­ri­ni əmr et­di­yi­niz hal­da, özü­nü­zü unu­dur­su­nuz? Hal­bu­ki özü­nüz ki­tab oxu­yur­su­nuz. Mə­gər ba­şa düş­mür­sü­nüz?» («Bə­qə­rə» su­rə­si, 44).

Quranı yax­şı bi­lən zə­ka­lı və təc­rü­bə­li bir in­san baş­qa­la­rı­nın din­lə bağ­lı səhv və nöqsan­la­rı­nı ən ki­çik in­cə­li­yi­nə qə­dər dü­zəl­də, bu mə­sə­lə­də on­la­ra nə­si­hət ve­rə, xə­bər­dar­lıq edə bi­lər. Bu, müs­bət bir hal­dır, la­kin bu, in­sa­na hə­min səhv və gü­nah­la­rı özü­nün də et­mə­si­nə haqq qa­zan­dı­ra bil­məz. Ək­si­nə, in­san baş­qa­la­rı­na ver­di­yi nə­si­hət­dən özü də ib­rət al­ma­lı və hə­min səhv­lə­ri et­mə­mə­yə diq­qət ye­tir­mə­li­dir. Yox­sa baş­qa­la­rı­na ver­di­yi nə­si­hət əcr de­yil, axi­rət­də onun əley­hi­nə bir də­lil ki­mi  çı­xar.

Baş­qa­sı­nın səh­vi­ni üzə çı­xa­ra bi­lən bir in­sa­nın Oxumağa davam et

Bağışlanma və Tövbə

Bə­zi in­san­lar xə­ta­sız ol­maq is­tə­yir­lər. Öz­lə­ri­ni ba­car­dıq­ca nöq­san­sız bir in­san ki­mi gös­tər­mə­yə və gör­mə­yə ça­lı­şır­lar. Çün­ki xə­ta et­dik­lə­ri­ni qə­bul et­sə­lər, hər kəs qar­şı­sın­da rüsvay olunacaqlarından qor­xur­lar. On­la­ra gö­rə ide­al in­san özü­nə heç bir xə­ta­nı ya­raş­dır­ma­yan in­san­dır.

Hal­bu­ki bu «xə­ta­sız­lıq» an­la­yı­şı boş inanc­dan baş­qa bir şey de­yil­dir. Həm­çi­nin Qu­ran­da biz­lə­rə be­lə bir mö­min modeli nümunə olaraq gös­tə­ril­mə­miş­dir. Be­lə bir ti­pin ya­ra­dıl­ma­sı müm­kün də de­yil­. Çün­ki in­sanın Al­lah qar­şı­sın­da­kı aciz­li­yi­nin nə­ti­cə­si ola­raq hə­ya­tı bo­yun­ca bir çox xə­ta və gü­nahlar edə bi­lər. Əl­bət­tə ki, bun­lar­dan qaç­ma­lı, Al­la­hın di­ni­nə riayət edərək xə­ta və gü­nah etməməyə cəhd gös­tər­mə­li­dir. An­caq Al­la­hın aciz bir bən­də­si ol­du­ğu­nu və ta­ma­mi­lə xə­­ta­dan xi­las ola bil­mə­yə­cə­yi­ni də unut­ma­ma­lı­dır.

Bu­na gö­rə bir ayə­də yer üzə­rin­də­ki hər in­sa­nın Al­la­ha qar­şı xə­ta və gü­nah iş­lə­də bi­lə­cə­yi be­lə xə­bər ve­ri­lir:«Əgər Al­lah in­san­la­rı et­dik­lə­ri gü­nah­la­ra gö­rə cə­za­lan­dır­say­dı, yer üzün­də bir nə­fə­ri be­lə sağ qoy­maz­dı. La­kin Al­lah on­la­rı mü­əy­yən bir vax­ta qə­dər ge­cik­di­rər. Nə­ha­yət, on­la­rın vax­tı gə­lib çat­dıq­da (hə­min müd­dət ye­ti­şib qi­ya­mət qop­duq­da ha­mı­nı ye­ni­dən di­ril­də­rək hə­rə­yə öz əmə­li mü­qa­bi­lin­də cə­za, ya­xud mü­ka­fat ve­rər.) Çün­ki Al­lah Öz bən­də­lə­ri­ni gö­rən­dir!» («Fa­tir» su­rə­si, 45).

Bir ila­hi hökm ola­raq Al­lah in­san­la­rın xə­ta­la­rı və ya gü­nah­la­rı ola bi­lə­cə­yi­ni, lakin bun­da inad et­mə­mə­lə­ri­ni Qu­ran­da bil­dir­miş­dir. Mö­min­dən göz­lə­ni­lən iş­lə­di­yi bü­tün xə­ta və gü­nah­lar üçün hər za­man Al­lah­dan ba­ğış­lan­ma­sı­nı di­lə­mə­si­dir.

Məhz in­kar edən­lər ilə mö­min­lə­ri bir-bi­rin­dən ayı­ran ən önəm­li xü­su­siy­yət­lər­dən bi­ri də bu­dur. İn­kar­çı­lar Oxumağa davam et