Şübhə Etmədən İman Etməliyik

Mö­min in­san Al­la­hın və Onun el­çi­si­nin əmr­lə­ri­ni qəl­bən və bo­yun əyə­rək ye­ri­nə ye­ti­rir, onun söz­lə­ri­nə ita­ət edər­kən qəl­bin­də ən ki­çik bir sı­xın­tı və şüb­hə his­si ke­çir­məz. Mö­min insan Al­la­hın və Onun el­çi­si­nin hökm et­di­yi hər şe­yin ən doğ­ru, ən yax­şı və ən xe­yir­li ol­du­ğu­nu bi­lir. Bə­zən şey­tan el­çi­nin de­di­yin­dən fərq­li iş­lər ye­ri­nə ye­tir­mə­si­ni əmr et­sə də, mö­min ən xe­yir­li yo­lun öz el­çi­si­nin əmr et­di­yi yol ol­du­ğu­nu bi­lə­rək hə­rə­kət edir. Bu qəl­bdən gələn sə­mi­mi mü­na­si­bət isə mö­mi­nin ima­nın­dan qaynaqlanır.

Əks hal­da, yə­ni za­hi­rən ita­ət edib qəlb­ən tam sə­mi­miy­yə­tin ol­ma­ma­sı isə ayə­lər­də bil­di­ril­di­yi­nə gö­rə, hə­min in­sa­nın əs­lin­də iman gətirmədiyinin sü­bu­tu­dur: Oxumağa davam et